Þú ræðir um kúgun Baldur. Stundum verðum við orðlaus hér. Eðlilegar spurningar - verða of stórar, eins og einn bloggarinn orðaði það á blogginu sínu. Landinn er orðinn svo beygður, svo þjakaður af aldalangri valdníðslu og kúgun stjórnarherra að hann þorir ekki að spyrja. Hann veit að svarið verður á þann veg að það - verður ekkert svar - skilur það enginn hvort eð er. Þvælt er fram og aftur. Í þögninni - innantómum orðum - þvælunni felst í raun valdníðsla, kúgun.

Fullorðið fólk kemur fram unnvörpum í fjölmiðlum og bendir hvert á annað. Kennir hvort öðrum um ástandið. "Ég er alveg saklaus, kom ekki nálægt þessu". "Ekki undir mínu ráðuneyti heldur hinu, það er honum að kenna". Ásýnd og innihald minnir í raun meir á orðaleik krakka í sandkassa.

Fólk er ekki fífl og það sjá allir í gegn um þetta.

Bankadrengir og stúlkur, auðfólk, ráðherrar, þingfólk, seðlabankafólk ! - Hættið nú að misbjóða fólkinu í landinu með þessu botnlausa rugli, sem enginn nennir að hlusta á. Þetta er orðið að þráhyggju - stagli.

Við fólkið í landinu verðum að vakna upp, leggja af undirlægjuháttinn. Hætta að láta troða á okkur, kúga okkur. Það glittir í það nú með mótmælum síðustu vikna, þar sem m.a. “dagfarsprúðir” menn mæta.

Ég á von á því að þessum mótmælum vaxi fiskur um hrygg Baldur.

Ég á þá ósk - reyndar draum - að ráðamenn og konur vakni upp úr þessum líka ótrúlega heimi sem þeir svífa um í. Margir hverjir koma fram ítrekað og opinbera dómgreindarleysi sitt, vanhæfni, jú hroka. Hve fjarri þeir eru umbjóðendum sínum. Orð og athafnir sem standast ekki faglega skoðun, hvað þá að mæta þörfum fólksins, jú umbjóðenda sinna.

Breyting til batnaðar mun ekki ske af sjálfu sér því meinið er orðið of inngróið til þess. Því mætum við á á Austurvöll. Með kveðju, Hákon Jóhannesson