Fyrir vel rúmu ári horfði íslensk þjóð upp á olíuforstjóra ganga glottandi úr réttarsal með staðfestingu dómstóla þess efnis að á Íslandi megi skúrkar stunda sín svikabrögð, svo fremi þeir há-effi glæpinn.

Á Íslandi gátu (geta?) einstaklingar ekki brotið samkeppnislög - einungis fyrirtæki.  Hvernig fyrirtæki fara að því að brjóta lög, án aðstoðar einstaklinga, er mér að sjálfsögðu hulið.

Á þessum tímapunkti, þann 16. mars 2007, átti þjóðin að sjálfsögðu að flykkjast út á göturnar, krefjast réttlætis og láta hvergi undan.  Gríðarlegum upphæðum var stolið af landsmönnum öllum og réttlætið fótum troðið ofan í kaupin.

En þjóðin mótmælti ekki nema til málamynda; samkvæmt hefðinni. 

Einn af skúrkunum sagði "fólk er fífl" - og hafði sennilega rétt fyrir sér.

Flest er við það sama.

Fjölmargir venjulegir Íslendingar horfa nú fram á gjaldþrot því þeir eiga bara eina kennitölu og skuldir sem vaxa á sér-íslenskum hraða.

Á sama tíma hafa stjórnvöld tekið til sín þrjár gjaldþrota bankastofnanir og ætla svikinni þjóð að standa undir endursmíði þeirra; væntanlega svo hægt verði að afhenda vildarvinum við fyrsta tækifæri.
Af einhverjum ástæðum horfa stjórnvöld ekki til þeirra sem áttu og ráku þessar stofnanir.  Þar eru einstaklingar sem gátu há-effað sig frá gjaldþroti og sitja eftir sæmilega sáttir.  Nóg af kennitölum í kotinu og bara tímaspursmál hvenær næsta há-effi verður komið á fót. 
Þangað til vinna þeir í hlutastarfi við að bæta bölið með að benda eitthvað annað.

Svona virka lögin.  Það stendur svo upp á fólk að upplýsa um hvort það vilji vera fífl áfram, eða gera eitthvað í svívirðunni.
Stjórnvöld geta hvorki há-effað sig frá vandanum, né vísað á aðra kennitölu. 

Ábyrgðin er þeirra ef fólkið krefst þess.