Eftirfarandi speki er af vefsíðu Björns Bjarnasonar.

Sé vafi um ábyrgð á grundvelli þessarar gerðar [EES], vegur hann að trausti á allri bankastarfsemi á evrópska efnahagssvæðinu. Samningsstaða Íslands er því sterk í málinu, þótt þrengt sé að hagsmunum landsins með því að tengja IceSave óskyldum málum.
(Björn.is, 16.11 2008)
Gott og vel.  Samningstaða íslenskra stjórnvalda er sterk.
Með því að afneita gerðum samningum, gætu þau unnið stórfelld skemmdarverk á banka- og fjármálastarfsemi innan EES svæðisins.

Látum terroristaþefinn af þessu liggja milli hluta; grunnrök Björns eru þau að samningar hafi ekki tekið mið af hruni líkt og nú hefur átt sér stað á Íslandi.

Vandi okkar Íslendinga er, að Evrópugerðin er óljós og þar er alls ekki tekið mið af því, að heilt banka- eða fjármálakerfi hrynji eins og hér gerðist.
(Björn.is , 16.11 2008)
Þá spyr ég, fyrir hönd þjóðarinnar.

Er tekið mið af því í íslenskum lánasamningum að banka- og fjármálakerfi landsins hrynji?

Má ekki fullyrða að allar forsendur séu farnar til fjandans og íslensk þjóð teljist í raun skuldlaus gagnvart innlendum lánadrottnum þar til um annað hefur verið samið?

Ég ætla halda því fram að samningsstaða íslensku þjóðarinnar gagnvart lánadrottnum sínum sé sterk.  Með því að neita að borga geta Íslendingar nefnilega unnið stórfelld skemmdarverk á banka- og fjármálastarfsemi landsins; því litla sem stendur uppi.

Af hverju ættu þegnarnir ekki að gera þá kröfu að samið sé upp á nýtt? 

Það eru engar forsendur uppistandandi.