Tvær spurningar sem blaðamenn "gleymdu" að spyrja (eða ég missti af).

Þið, stjórnmálamenn, hafið gengið hart fram í að afneita gerðum samingum við alþjóðasamfélagið á þeirri forsendu að neyðarástand ríki í landinu og ekki sé gert ráð fyrir fullkomnu hruni banka- og fjármálakerfis í reglugerðum.

a) Af hverju gilda tilvísanir í neyðarástand og hrun ekki þegar kemur að skuldum alþýðu Íslands?

b) Stendur til að leyfa almenningi að semja upp á nýtt um sínar skuldir, t.d. við íbúðalánasjóð og ríkisbankana, hvar fullt tillit verður tekið til gjörbreyttra forsenda?

----------

Ég vil færa það til bókar að mér gæti vart staðið meira á sama hvaða smákóngar í örflokkum segja af sér embætti, þó sumir þeirra hafi vissulega tekið þátt í að blása í blöðruna.

En enn sitja þeir sem stóðu vaktina síðasta ár og ríflega það.

Það er stórfréttin.