Egill Helgason ritar stutt blogg um stórkostlegt gáleysi eftirlitsaðila á Íslandi.

Í fyrstu athugasemd er Seðlabankinn afsakaður og þess getið hve ágætlega hann stóð sig í að vara FME og stjórnvöld við.

Nú ætti ég sjálfsagt að beygja mig í lotningu yfir meintum "viðvörunum" Seðlabanka, en velti samt fyrir mér hver tilgangur þeirra var?
Ber mér að sýna því áhuga sem óhæfir embættis- og stjórnmálamenn voru að gaufa á Íslandi í prívatsamtölum og á týndum minnismiðum?

Auðvitað ekki.  Það skiptir ekki minnsta máli.

Sömu óhæfu embættis- og stjórnmálamennirnir auglýstu styrk og öryggi íslenska bankakerfisins í eyru breskra viðskiptavina, vitandi að allt var á leið til fjandans.  Fram á síðasta dag!

Tímasetningar hollensku reikninganna sýna jafnframt, svo ekki verður um villst, að þarlendir innistæðueigendur voru beinlínis rændir með vitund, vilja og stuðningi íslenskra stjórnvalda.

Hinar svokölluðu "viðvaranir" náðu aldrei þeim árangri að látið yrði af rányrkjunni, svo þeim hefði allt eins mátt sleppa.  Þær voru tilgangslaust tuð út í horni.

Dálítið eins og þetta blogg.