Skilanefnd Kaupþings ætlar
loks að höfða mál gegn breskum stjórnvöldum en þjóðin undrast mjög að skilanefnd Landsbanka skuli ekki fara sömu leið hvað "hryðjuverkalögin" varðar.
Hingað til hefur verið rætt um þetta sem unnin mál. Formsatriði að senda kæruna og peningarnir svo sóttir.
Sem er fjarstæða, að mínu mati.
Sú skoðun mín hefur styrkst ef eitthvað er við lestur frétta síðustu mánuði.
Í besta falli verður þetta sneypuför, en í versta falli kemur eitthvað það í ljós sem auðvelda mun stórum hópum víðsvegar um Evrópu að höfða skaðabótamál á hendur íslenskum stjórnvöldum og/eða skilanefnd Kaupþings.
Hvað Landsbanka varðar liggja staðreyndirnar fyrir – “
hryðjuverkalögum” var hvorki beitt gegn bankanum né þjóðinni.
Eftir standa gífuryrði ráðherra og þingmanna í garð Breta og breskra stjórnvalda, sem ég teldi eðlilegt þeir úrskýrðu frekar ef ekki verður kært – því þar með er viðurkennt að tilefni voru engin.
Hér má nefna Össur Skarphéðinsson sem gerðist afæta á þjóðarstoltinu með yfirlýsingum sem sannast nú heldur pasturslitlar.
Egill Helgason spurði í gær
hví svo lítill áhugi væri á málshöfðun - ég spyr í framhaldi; af hverju hafa íslenskir fjölmiðlar enga tilraun gert til að fjalla um svokölluð “hryðjuverkalög” á sæmilega hlutlausan hátt?
Hvers vegna hafa íslenskir fjölmiðlar alið á þeim misskilningi að Íslendingar ættu næstum sjálfkrafa rétt á himinháum skaðabótum?
Íslenskir fjölmiðlar nöguðu beinin sem stjórnvöld köstuðu.
Létu kjötið eiga sig.
