Umræða um nafnleysi á veraldarvefnum er klassísk. Skýtur reglulega upp kollinum. Björn Bjarnason er yfirleitt í fararbroddi - leiðandi á sviði óþarfa nöldurs. Björn vill geta metið orð manna út frá ætterni, starfi eða flokksskírteini, fremur en innihaldi texta.
Slíkar kröfur eru vafasamar og þar er sannarlega byrjað á röngum enda. Mun skynsamlegra er að leggja áherslu á kennslu og þjálfun í gæðamati á texta og gagnrýnni hugsun. Sú þjálfun á að vera áberandi þáttur í kennslu barna allt frá upphafi skólagöngu.
Það á að þjálfa viðtakendur í stað þess að ráðast að textasmiðum.
Gæðamat, gagnrýnin hugsun og sæmileg kunnátta í að leita heimilda ver mann ágætlega gegn áróðri, lygum og skítmælgi allra - ekki bara nafnleysingja. Ef einhvers staðar er gengið of langt, má svo leggja fram kærur - til þess eru víst lögin.
Krafan um nafnbirtingu, líkt og reglan verður hjá Morgunblaðinu eftir áramót, er jafnframt krafa um að þegnum sé mismunað á grundvelli nafns. Þetta á ekki síst við á Íslandi.
Af hverju? Jú, sumir velja nafnleysi því þeir telja möguleika á að þeim gæti verið hegnt fyrir skoðanir sínar. Það getur verið fullkomlega eðlileg ályktun; séu menn svo þjakaðir af trú sinni á mannskepnunni að þeir telji slíkt ólíklegt, bið ég þá sömu að horfa örlítið í kringum sig.
Nú, ef Jón Jónsson ritar blogg sem fer fyrir brjóstið á yfirmanni, stjórnmálaleiðtoga, tengdamömmu eða öðrum sem hann á eitthvað undir - situr hann í skjóli 350-400 nafna sinna og fáar leiðir færar til að komast að því hver ritar.
Jón Jónsson birtir þannig nafn sitt en nýtur jafnframt þeirra kosta sem nafnleysingjar sækja í. Fjölmargar aðrar íslenskar nafnablöndur skila tugum og hundruðum niðurstaðna.
Þetta eru í eðli sínu nafnlausir bloggarar.
Bloggarar sem eiga sér enga nafna á Íslandi, njóta ekki slíkra fríðinda og eru því afskaplega auðrekjanlegir.
Ef Morgunblaðið ætlar að setja fram heimskulegar kröfur ætti það að gæta jafnræðis í vitleysunni og krefjast þess kennitala bloggara sé birt á höfundarsíðu.
Í dag er Morgunblaðið í hópi stórblaða á borð við Guardian, Independent, Times, Economist og Scotsman, sem öll leyfa nafnlausar athugasemdir við fréttir sínar og/eða greinar. Í sumum tilfellum þarftu eftir sem áður að skrá þig í grunn á rekjanlegan hátt (líkt og hjá Morgunblaðinu), sem er í sjálfu sér ágæt regla.
Sú breyting sem Morgunblaðið hyggur á eftir áramót er hins vegar vond. Hún er afturför.
Morgunblaðið hefur fallið í þá gryfju að hlusta á smáborgara, á borð við Björn Bjarnason, sem vill vera með nefið ofan í hvers manns koppi.
Gísli Tryggvason, talsmaður neytenda, virðist þá hafa átt aðkomu að ákvörðuninni!*
Þeir hefðu betur gæðametið bullið í þessum mönnum.
*Uppfært 31.12 2008 - Talsmaður neytenda er hér hafður fyrir rangri sök - sjá hér.
Slíkar kröfur eru vafasamar og þar er sannarlega byrjað á röngum enda. Mun skynsamlegra er að leggja áherslu á kennslu og þjálfun í gæðamati á texta og gagnrýnni hugsun. Sú þjálfun á að vera áberandi þáttur í kennslu barna allt frá upphafi skólagöngu.
Það á að þjálfa viðtakendur í stað þess að ráðast að textasmiðum.
Gæðamat, gagnrýnin hugsun og sæmileg kunnátta í að leita heimilda ver mann ágætlega gegn áróðri, lygum og skítmælgi allra - ekki bara nafnleysingja. Ef einhvers staðar er gengið of langt, má svo leggja fram kærur - til þess eru víst lögin.
Krafan um nafnbirtingu, líkt og reglan verður hjá Morgunblaðinu eftir áramót, er jafnframt krafa um að þegnum sé mismunað á grundvelli nafns. Þetta á ekki síst við á Íslandi.
Af hverju? Jú, sumir velja nafnleysi því þeir telja möguleika á að þeim gæti verið hegnt fyrir skoðanir sínar. Það getur verið fullkomlega eðlileg ályktun; séu menn svo þjakaðir af trú sinni á mannskepnunni að þeir telji slíkt ólíklegt, bið ég þá sömu að horfa örlítið í kringum sig.
Nú, ef Jón Jónsson ritar blogg sem fer fyrir brjóstið á yfirmanni, stjórnmálaleiðtoga, tengdamömmu eða öðrum sem hann á eitthvað undir - situr hann í skjóli 350-400 nafna sinna og fáar leiðir færar til að komast að því hver ritar.
Jón Jónsson birtir þannig nafn sitt en nýtur jafnframt þeirra kosta sem nafnleysingjar sækja í. Fjölmargar aðrar íslenskar nafnablöndur skila tugum og hundruðum niðurstaðna.
Þetta eru í eðli sínu nafnlausir bloggarar.
Bloggarar sem eiga sér enga nafna á Íslandi, njóta ekki slíkra fríðinda og eru því afskaplega auðrekjanlegir.
Ef Morgunblaðið ætlar að setja fram heimskulegar kröfur ætti það að gæta jafnræðis í vitleysunni og krefjast þess kennitala bloggara sé birt á höfundarsíðu.
Í dag er Morgunblaðið í hópi stórblaða á borð við Guardian, Independent, Times, Economist og Scotsman, sem öll leyfa nafnlausar athugasemdir við fréttir sínar og/eða greinar. Í sumum tilfellum þarftu eftir sem áður að skrá þig í grunn á rekjanlegan hátt (líkt og hjá Morgunblaðinu), sem er í sjálfu sér ágæt regla.
Sú breyting sem Morgunblaðið hyggur á eftir áramót er hins vegar vond. Hún er afturför.
Morgunblaðið hefur fallið í þá gryfju að hlusta á smáborgara, á borð við Björn Bjarnason, sem vill vera með nefið ofan í hvers manns koppi.
Gísli Tryggvason, talsmaður neytenda, virðist þá hafa átt aðkomu að ákvörðuninni!*
Þeir hefðu betur gæðametið bullið í þessum mönnum.
*Uppfært 31.12 2008 - Talsmaður neytenda er hér hafður fyrir rangri sök - sjá hér.
Tilvísa
Furl
Facebook
Vista PDF
Prenta
Senda
Við hér lifum í mjög litlu samfélagi og það eru ekki allir sem þora að tjá sig af ótta við afleiðingarnar. Það má augljóst vera.
Ég veit af mörgum sem eru mjög óánægðir með ástandið hér en geta ekki komið fram og tjáð sig. Það er að sjálfsögðu af ýmsum ástæðum sem það er og fjalla ég ekki um það hér.
Það er verið að auka "aðhaldið" með því að þjarma að þessum hópi og er það óheppilegt á þessum tímum. Verið að reyna að hemja mannskapinn og jafnvel að temja - og þessi aðgerð þrengir enn frekar að.
En, þeir hafa líka rétt á þessu - blogg eigendurnir, ekki gleyma því.
Sem svar við þessu smávandamáli - þessu poti - bendi ég þeim sem verða að fara, að skrá sig t.d. á wordpress.com, typepad.com, blogspot.com. Síðan má skrá sig inn á gattin.is til að auka aðgengi að blogginu.
Aldrey datt mér persónulega í hug að skrá mig á mbl.is. bloggið. Ég rekst illa í stjórnsemi.
Hvad finnst klapplidi moggans um thad? Á ekki ad heimta fullt nafn á heimildarmanninum? Er thad ekki lágmarkskrafa?
Svo má velta öðru fyrir sér, nefninlega hvort verið sé að auka "eftirlit" með mannskapnum. Því ítarlegri "skoðanir" geta verið hluti af bættri "gæðastýringu".
En sjáið til. Það eru tilburðir í þá átt að hefta frelsi bloggsins. Ekki bara hjá mogga. Fylgjast þarf með löggjafanum.