Ég hlustaði örlítið á alþingisumræður um Icesave á fimmtudag.
Þar heyrðist mér Þorgerður Katrín tiltaka aldur alþingis sem rök fyrir Bretar ættu að semja aftur við Íslendinga.
Svo vill til að "hitt" elsta þing í heimi, Tynwald, er á eyjunni Mön.
Skemmtileg tilviljun í ljósi þess misskilda álits óupplýstra, að breskum stjórnvöldum beri bæta innistæður Edge reikninga á nefndri eyju.
En það hafa þau (eðlilega) ekki gert, þó Tynwald sé hrumt.
Sem sagt.
Meint dálæti Breta á gömlum þingum, gæti verið orðum aukið.
Þar heyrðist mér Þorgerður Katrín tiltaka aldur alþingis sem rök fyrir Bretar ættu að semja aftur við Íslendinga.
Svo vill til að "hitt" elsta þing í heimi, Tynwald, er á eyjunni Mön.
Skemmtileg tilviljun í ljósi þess misskilda álits óupplýstra, að breskum stjórnvöldum beri bæta innistæður Edge reikninga á nefndri eyju.
En það hafa þau (eðlilega) ekki gert, þó Tynwald sé hrumt.
Sem sagt.
Meint dálæti Breta á gömlum þingum, gæti verið orðum aukið.
Tilvísa
Furl
Facebook
Vista PDF
Prenta
Senda
En það er einsog menn rugli stöðugt saman siðferði og lögum. Siðferðileg skylda er ekki sama og lagaleg skylda. Með sama hætti er ekki nóg að til sé vilji, það þarf líka getu.
Ósætti Mönbúa snýr ekki síst að peningum sem sjálfstætt starfandi banki (KFS Mön) lagði inn á annan sjálfstætt starfandi banka (KFS Bretlandi).
KFS Mön (dótturfyrirtæki Kaupþing á Íslandi), fer því einfaldlega í röð kröfuhafa, líkt og önnur fyrirtæki, sveitarfélög og stofnanir sem áttu peninga á reikningum.
Þegar íslensk stjórnvöld hafa gengið frammi fyrir skjöldu og greitt slíkum innistæðueigendum Icesave (breskum sveitarfélögum, fyrirtækjum og stofnunum), má kannski fara rökræða um siðferði frá hinum ýmsu hliðum :-)
Svo má auðvitað minna á, fyrst talað er um siðferði, að KSF á Mön er fyrst og síðast á ábyrgð Kaupþing á Íslandi.
"The Icelandic bank issued a parental guarantee in September 2007 to take responsibility for the liabilities, including deposits, of its Manx subsidiary."
(BBC, október 2007)
Ástæða þess Mönbúar sækja svo hart á Breta, er auðvitað fullkomið vantraust á að Íslendingar muni nokkurn tíma standa við gefin loforð.
Reyndar segja yfirvöld í Mön í tilvísaðri frétt:
"We are looking to the government of Iceland to honour the guarantee given to depositors."
En eins og þú sérð á efri tilvísun (athugasemd 2), þá var það bankinn (Kaupþing á Íslandi) sem gaf út "parental guarantee" - ekki íslenska ríkið (svo ég viti til). Það er farið ágætlega yfir þetta í skýrslu Treasury Committee.
Hvað kröfu Mönbúa á Breta varðar:
Bankinn á Mön (KSF Mön) tók við innistæðum viðskiptavina. Þessa peninga tóku þeir svo og lögðu inn í banka í Bretlandi (KSF UK). Það gerðu þeir rétt eins og hvert annað fyrirtæki - en hefðu allt eins getað lagt innistæðurnar í annan banka.
Hlutfall innistæðna sem þeir fluttu yfir í breska bankann var allt, allt of mikið og hefur það verið mikið gagnrýnt. Þannig hefur verið nefnt að þeir (KFS Mön) hefðu átt að dreifa áhættunni með því að leggja lægri upphæðir á fleiri banka.
Hvað um það.
Þegar KSF UK var settur í greiðslustöðvun, voru peningar frá KSF Mön þar inni, rétt eins og peningar frá sveitarfélögum, öðrum fyrirtækjum og fleiri aðilum sem ekki eiga kröfur á að ríkið greiði innistæður þeirra.
Þessa peninga vilja KSF Mön (skiljanlega) fá tilbaka. En geri Bretar það, hafa þeir um leið skuldbundið sig til að greiða öllum sveitarfélögum, fyrirtækjum og stofnunum sem áttu innistæður í KSF UK.
Annar möguleiki væri að greiða innistæðueigendum beint, en þá væri UK að greiða innistæður utan sinnar lögsögu, í tilfelli dótturfélags sem var á engan hátt á þeirra ábyrgð. Það væri svona svipað og Íslendingar óskuðu eftir að fá að greiða innistæðueigendum KSF UK, þó þeim bæri ekki að gera það.
Þar liggur vandinn og hann er vissulega ömurlegur, ekki síst fyrir innistæðueigendur á Mön.
Með fyrirvara um stafsetningar- og fljótfærnisvillur....þetta er allt of löng athugasemd, nenni ekki að lesa hana yfir :-)