London and the Hague have also created an immediate danger. Treating their claims as sovereign obligations means an eventual Icelandic rejection could make investors see sovereign defaults as less unthinkable than before.
(Lára Hanna 02.03 2010)
Í textanum birtist kenning sem margir virðast aðhyllast þessa dagana. Að bylgja vantrausts muni fylgja (hópefldri) atkvæðagreiðslu og valda miklu uppnámi á mörkuðum. Það sé spaðaás Íslendinga. Til að forðast óróa séu Bretar og Hollendingar tilneyddir að semja við Ísland.
Sama fólk heldur gjarnan fram að ef þjóðirnar nái ekki saman, standi Íslendingar betur eftir atkvæðagreiðslu því þá hafi viðsemjendur fengið vitneskju um hug Íslendinga (sem þeir þekkja þá líklega ekki í dag!).
Saman ganga þessar kenningar ekki upp, að mínu mati.
Ef ég trúi kenningunni um "markaðsóróa" í kjölfar atkvæðagreiðslu (sem ég trúi varlega), hlýt ég jafnframt að viðurkenna sá atburður færi deiluna mjög yfir á hinn alþjóðlega markað. Sá stjórnast af tilfinningum, hjarðeðli, misskilningi og grimmd, engu síður en beinhörðum staðreyndum. Það vita Íslendingar í dag.
Markaður í uppnámi leitar allra leiða í átt að jafnvægi. Í þessu tilfelli blasir vandamálið við og er ágætlega skilgreint í textanum sem birtist í tilvísun Láru Hönnu; "sovereign defaults [are] less unthinkable than before".
Jafnvægi næst þá væntanlega með því að gera "sovereign defaults more unthinkable than before".
Ég sé varla fyrir mér aðrar leiðir (fyrir markaðsöflin), en að gera Ísland að fordæmi sem engin vill fylgja. Það getur markaðurinn gert á dagsparti - og mun líkast til gera ef ótti grípur um sig. Ríkisstjórnir í öðrum löndum myndu styðja slíkt ofbeldi ef hrikta færi í stærri stoðum.
Mætti jafnvel halda fram þeim bæri að gera það?
Af þessum sökum tel ég varhugavert að treysta á að samningsstaða Íslands batni eftir atkvæðagreiðslu.
Mér sýnist það reyndar óttalegt "snertilendingatal".
Tilvísa
Furl
Facebook
Vista PDF
Prenta
Senda
Kosturinn er reyndar einn við þetta. Svona lexíur koma aðeins einu sinni, og eru ekki endurteknar. Nema kannski á Íslandi, þar sem þetta er ekki í fyrsta skipti sem íslendingar neita að borga fyrir Landsbankann.
http://visindavefur.hi.is/svar.php?id=51086
Ef samningurinn sem liggur nú á borðinu er svona mikið hagstæðari, þá hefði það verið hrein heimska að skrifa undir hörmungina sem Svavar og hans amatörafylgisveinar komu með heim.
Get ekki séð betur en að Óli grís hafi hitt naglann á höfuðið í byrjun ársins.
Ruglið sem hefur átt sér stað undanfarið á lítið skylt við samningstækni og góða hegðun.
Kannski hefði verið best að ganga frá málinu 2008 - samkvæmt forskrift Bjarna Ben?
Samhliða því hefðu öll lönd unnið með Íslandi - og auðvelt hefði verið að semja um betri skilmála síðar - allt annar andi hefði verið yfir málinu og litið til Íslands með velþóknun.
Hver veit?
Menn geta líkast til ekki metið "sannleikann" hvað þetta varðar fyrr en áratuga fjarlægð er komin á deiluna.
Meirihluti Íslendinga sem ekki eru veruleikafirrtir eru sennilega á því að okkur ber að punga út fyrir Icesave eða amk stórum hluta af því.
Mörgum óx þó í augum 50-60 milljarðar á ári eða 1/10 af ríkisútgjöldum í greiðslur til UK og Hollands. Það er einfaldlega alltof stór biti, bæði fyrir ríkisbudgetið og gjaldeyrisjöfnuðinn.
Þetta myndu þjóðir eins og Bretland og Holland aldrei sætta sig við. Bretar hafa farið með vopnavaldi að öðrum þjóðum fyrir minni hagsmuni.
Kurteisi og góð hegðun eru sjálfsögð, en mér finnst að hluta til eins og að Íslendingar hafi verið að bregða hönd fyrir höfuð sér.
Með því að segja nei, þá eru íslendingar að segja að við munum ekki borga og þá er illt í efni.