Sagan The House at Riverton eftir Kate Morton fjallar um þernu á ensku sveitaheimili í upphafi 20. aldarinnar.  Inn í söguna fléttast ýmsir leyndardómar sem maður áttar sig svo sem fljótlega á, en les þó áfram til að geta, tárvotur, glaðst yfir því þegar allt kemur í ljós.
Ég get ekki gefið þessari bók góða einkunn, þrátt fyrir að hafa látið mig hafa það að djöflast í gegnum rétt tæpar 600 blaðsíður. 
Í fyrsta lagi er of miklum tíma eytt í Grace (þernuna) á gamals aldri.  Sú Grace er vissulega manneskjan sem rekur söguna, en rétt eins og einhver gáfumaður segir á Amazon.co.uk, hefur enginn í alvöru áhuga á að vita eitthvað um hana.
Í öðru lagi er bókin fjarri því að vera meistaraverk hvað varðar sögupersónur, svið eða þráð.  Bækur sem eru ekki meistaraverk varðandi ofantalið eiga fjandakornið að færa manni eitthvað annað - t.d. magahlýju vegna óvenju yndislegs endis.  Þessi bók endar ekki.  Sjá atriði þrjú.
Í þriðja lagi er enginn alvöru endir á þessari bók.  Eitt þúsund og eitt hundrað spurningum er ósvarað.  Jú, vissulega getur stundum verið gaman að vera skilinn eftir með vangaveltur sem gaman er að gæla við.  En þessi bók skilur mann bara eftir.  Engar vangaveltur.  Nema þá um ástæðu þess að höfundur ákveður að enda bókina án endis.  Deadline?

Bókin er eflaust frábær fyrir þá sem hafa sérlegan áhuga á þessu tímabili í enskri sögu, hvar þernur og þjónar lifðu alla sína ævi við að þjóna yfirstéttinni, en satt best að segja hefur maður séð þær hliðar margoft í bíómyndum sem eru betri en þessi bók. 
Allt fram að síðusta kafla hafði ég hugsað mér að lána mömmu bókina því ég taldi víst að hún hefði gaman af sögunni.  Ég hef alveg hætt við það.  Hjá mér fær hún fær tvær stjörnur af fimm mögulegum.  Önnur stjarnan er gefin fyrir að kenna mér að vantreysta verulega meðmælum Richard & Judy.

Tilvísa Furl Facebook Vista PDF Prenta Senda